शेवट

जिवाभावाचा सोबती, असा अचानक निघून गेला,
जाताना जीवन जगायची आसच घेवून गेला

ती शेवटची आर्त हाक, ती व्याकुळ नजर,
बोलायचे होते बरेच काही, पण शब्द अडकले ओठांवर

जगन्नियंत्याशी केली कितीही मारामारी,
तरीही शेवटचे शब्द – I am sorry

आता संपले सगळे, काहीच नाही उरले
अजून काही सहन करायचे त्राण नाही उरले

एक सकाळ

भल्या पहाटे जाग आली. उठून बाल्कनीत आले तर नुकतेच कुठे फ़ुटायला लागले होते. सूर्य अजून वरती यायचा होता. पक्षांची किलबिल सुरु होती. थंड हवेच्या झुळुकीने मन प्रसन्न झाले. गेल्या कित्येक दिवसात असा अनुभव घेतलाच नव्हता. खाली उतरले तर काय, दवबिंदूनी पाने मोहरून गेली होती, फुले नुकतीच उमलायला लागली होती. "फुलराणी" कविता आठवली:

हिरवे हिरवे गार गालिचे,
हरित तृणांच्या मखमालीचे
त्या सुंदर मखमालीवरती,
फुलराणी हि खेळत होती

तिथेच बसले मग जरा, फुलाकडे बघत. त्या इवल्याशा विश्वात काय काय हालचाली होत असतील याचा विचार करत. एका नव्या जीवाचे या दुनियेत येणे, पण मानवी जन्मापेक्षा संपूर्णपणे भिन्न. आयुष्य किती तर जेमतेम काही तास! पण त्या थोड्याश्या वेळातच काय ते होवून जाणार. एखादयाच्या नशिबी गजरा, तर दुस‍र्याच्या प्रक्तनात तसेच गळून जमिनीवर पडणे. एखादे देवाच्या मस्तकी पोहोचेल तर एखाद्याच्याच नशिबात भ्रमराची साथसंगत. त्या फुलाला हे सगळे जाणवत असेल का? कि ते पूर्णपणे अनभिज्ञ असेल या सर्व शक्यतांबाबत? कोणास ठावूक!

आणि अचानक माझ्या चेहेर्‍यावर सूर्याची कोवळी किरणे विसावली आणि माझे डोळे मिटले गेले. त्या एका क्षणात रंगांची कित्येक आवर्तने माझ्या डोळ्यापुढे नाचून गेली आणि शेवटी उरला तो फक्त पिवळा – सोनेरी पिवळा रंग …  सूर्याचा रंग.

दव हळूहळू कमी होत चालले होते. एका पानावर एकच टपोरा बिंदू उरला होता. सूर्याच्या किरणांनी तो उजळून निघाला होता, इतक्यात एक वार्‍याची खुळुक आली आणि त्यासरशी तो मोती खाली पडला.

ते मगाचचे फूल आता पूर्णपणे उमलले होते. येणार्‍या कुठल्याही प्रसंगाला सामोरे जाण्यास सज्ज! मी ही मग उठले – कामाच्या आठवणीने. परत फिरले – येणार्‍या कुठल्याही प्रसंगाला सामोरे जाण्यास सज्ज होवून !

पामर

काय लिहू? काहीच सुचत नाही
पण लिहिल्याशिवाय राहवत पण नाही

कविता लिहू कि कथा लिहू?
मजा लिहू कि व्यथा लिहू?

पण हे सगळे कोणासाठी?
स्वतःसाठी कि दुसर्‍यांसाठी?

एकदा वाटते सोडून देऊ सगळे
कारण आपण नाही जगावेगळे

दासबोधानंतर लिहिणार काय?
आम्ही तर पामर दुसरे काय?

पुन:प्रकाशन...

अचानक एक खजिना गवसला आहे... नाही नाही, पैशाचा नाही, माझ्याच जुन्या काही लिखाणाचा... कुठल्यातरी तंद्रीत लिहिलेल्या कविता, चारोळ्या, स्फुटलेखन वगैरे वगैरे. त्यावेळेस काय भूत डोक्यात होते कोणास ठाऊक, पण तेव्हा "anonymously" लिहून ठेवलेले हे साहित्य परत सापडले आहे. पुढिल काही दिवस मी हे साहित्य (?) ब्लॉगवर लिहिणार आहे. तुम्हाला आवडेल अशी आशा!!

तीन कर्वे!!

"बाबा, हा कुठला रस्ता आहे?"
"हा ना, कर्वे रस्ता आहे.."
"आहाSSS बाबा तीन कर्वे..."
(मी आश्चर्यचकीत...)
"म्हणजे रे?"
"अरे.. तीन कर्वे आहेत ना..."
"कुठले कुठले रे?"
"अरे, कर्वे रोड, कर्वे पुतळा..."

 "आणि..."
"आणि तुझ्या गोष्टीतले ते कर्वे..उसाचे...."

कूट प्रश्न

संध्याकाळी घरी येताना, मृण्मयची नेहेमीप्रमाणे बडबड चालू होती. अचानक त्याने "त्वमेव माता" म्हणायला सुरुवात केली. मग मी पण त्याच्याबरोबर म्हणायला लागलो...
मंदार - "... श्रीधरम् माधवम् गोपिकावल्लभम् जानकीनायकम्... "
मृण्मय - जानकी म्हणजे कोण? (He knows the answer, but with his typical expressions of sudden realization, he keeps on asking such questions.. )
मंदार - तू सांग..
मृण्मय - सीता...
मंदार - आणि मग जानकीनायक म्हणजे कोण?
मृण्मय - कोण?
मंदार - राम.. जानकीनायक म्हणजे जानकीचा नवरा .. म्हणजे राम
मृण्मय - मग लक्ष्मणाचा नवरा कोण?
मंदार - (puzzled) अरे लक्ष्मण नवरा होता.
मृण्मय - कोणाचा?
मंदार - ऊर्मिलेचा...
मृण्मय - मग लक्ष्मण रामाबरोबर का रहात होता? उर्मिलेबरोबर का नाही?
[me stumped... still trying to answer]
मंदार - अरे, राम भाऊ होता ना त्याचा, म्हणून तो त्याच्याबरोबर रहात होता.
मृण्मय - मग ऊर्मिला का नव्हती त्याच्याबरोबर?
[मी non-plus]
मंदार -अरे, ते मला नाही माहीत रे...
मृण्मय - का?
मंदार - ते वाल्मिकी ऋषींना विचारायला लागेल..
मृण्मय - का?
मंदार - अरे, रामाची गोष्ट त्यांनी लिहिली ना.. म्हणून...
मृण्मय - मग विचार ना त्यांना..
मंदार - मला त्यांचा पत्ता नाही माहिती रे..
मृण्मय - मग फोन कर ना ...
मंदार - अरे, मला फोन नंबर पण नाही माहिती रेSSSSS
मृण्मय - अरे, मग ज्यांच्याकडे आहे त्यांना विचार ना!!!
[I am forced to change the subject now]
काही काही वेळा खरंच प्रश्न पडतो - ही नवीन पिढी जरा जास्तच स्मार्ट आहे, कि आपणही होतो? :) मृण्मयला पडणारे एकएक प्रश्न बघून, हा अजून थोडा मोठा झाल्यावर काय काय प्रश्न विचारेल याची चिंता पडली आहे आम्हाला आता...

World is so simple for him..

शनिवार दुपार. मृण्मय, मेघना आणि मी बाहेर निघालो होतो. वाटेत भारत गॅसचे दुकान लागले.
मेघना - अरे, गॅस नोंदवायचा आहे का?
मंदार - नाही. अजून वेळ आहे.
मृण्मय - आई, तू बाबाला काय म्हणालीस?
मेघना - अरे, आपला घरचा गॅस संपत आला आहे का असे विचारत होते.
मृण्मय - मग बाबा काय म्हणाला?
मेघना - बाबा म्हणाला, "आहे अजून"
मंदार - It would have been good if there could have been a pressure guage attached to the cylinder itself. It would have been so easy to know when it would need refill...
मृण्मय - आई, बाबा काय म्हणाला?
मेघना - अरे, आपल्याला कळायला पाहीजे ना कि गॅस आहे का संपला आहे, त्यासाठी काही करता येईल का.. असा विचार करत होता.
मृण्मय - मग काय केला विचार?
मेघना - अरे, cylinderला मीटर लावता येईल का?
मृण्मय - म्हणजे काय?
मेघना - अरे, तुला पेट्रोल संपत आलेले कसे कळते... तसेच..
मृण्मय - मग सोप्प आहे. cylinderवर letters लिहायची A, B, C, D आणि नंबर्स.. म्हणजे आपल्याला कळेल संपत आला की!!

World is so simple for him ...