बापसे बेटा सवाई

रविवारची दुपार. मृण्मयचे जेवण चालू होते आणि बडबडही ...

मृण्मय: बाबा, आज कणिक कोणी केली असेल? म्हणजे पाणी कोणी घातले असेल?
मी: उम्म... आईने...
मृण्मय: नाही.. ३ chance हम्म.. एक झाला ..
मी: मग माउने..
मृण्मय: नाही.. माऊ तर झोपली होती..
मी: मग तू?
मृण्मय: yess !!
मी: अरे वा वा!!
मृण्मय: आणि आमटी ?
मी: आईने..
मृण्मय: बरोबर!!
मृण्मय: आणि .... आणि खिडकी?
मी surprised .. नक्की काय expected आहे ते लक्षात यायला जरा वेळ लागला... अचानक आठवले कि त्याने सकाळी खिडक्या साफ केल्या होत्या...लगेच उत्तरलो.. तू!!
मृण्मय: नाही.... ओळख??
मी: ए उगाच खोटे नको हं बोलूस.. मी बघितले आहे तुला सकाळी ...
मृण्मय: नाही.... ओळख??
मी : तूच.. मला माहित आहे..
मृण्मय: अरे बाबा.. खिडक्या maker ने केल्या मी नाही!!! (He meant carpenter or person who "made" the windows!!)

बाबा flat ..... आणि kichen मध्ये आईला हसू आवरेना...

Code

दिवाळीची खरेदी चालू होती. आत दुकानात गर्दी होती म्हणून मी आणि मृण्मय दुकानाबाहेर बसलो होतो. मृण्मयची बडबड सुरु होती. 

मृण्मय: बाबा, मला आत आईकडे जायचे आहे.

मी: अरे, आई ड्रेस ट्राय करते आहे. थांब इथेच...

मृण्मय: तुला कसे माहित?

मी: आईने सांगितले...

मृण्मय: का?

मी: अरे मी आणि आई सगळं सांगतो ना एकमेकांना..

मृण्मय: मग मला का नाही सांगत तुम्ही?

मी: अरे तुला कळत नाही ना अजून सगळे... थोडा मोठा झालास की सांगू..

मृण्मय: कळते मला...

मी: मी ऑफिसचे नाही कि नाही सांगत सगळे..

मृण्मय: सांग ना.. कळते मला..

मी: मी ऑफिसमधे कोड लिहितो ना, ते कसे कळणार तुला...

मृण्मय: कळले मला..

मी: काय? (मी कनफ्युज्ड...)

मृण्मय: अरे, एक ब्लॉक असतो. त्याच्या खाली लिहिलेले असते कि काय लिहायचे आहे त्या ब्लॉक मधे

(Getting more and more confused)

मृण्मय: त्या ब्लॉकमधे काही ब्लॅक असतात आणि काही व्हाईट असतात. ब्लॅकमधे काही लिहायचे नसते..

आणि मी कपाळावर हात मारून घेतला!!

बोलती बंद!!

मेघना: चला, जेवायला बसू यात...

मंदार: हो, चला, वेळ  झाली जेवायची...

मृण्मय: नाSSSहीSSS

मेघना डायनिंग टेबलकडे जाताजाता... मीच पहिली, मीच पहिली.. 

पहिला माझा नंबर 

पेढे खाऊ शंभर!!

मृण्मय (जागचा अजिबात न हलता...): ए आई, शंभर पेढे खाल्लेस तर पोट दुखेल तुझे!!! :)

Bournvita Boy!!

गेले काही दिवस मी आणि मृण्मय रोज सकाळी उठल्यावर laptop वर "बातम्या" वाचतो. म्हणजे मी त्याला वाचून दाखवतो. मग यात काही Videos असतात, काही photos असतात. कधी कधी नुसतेच त्याला वाचून दाखवतो.


आज सकाळी पण e-paper वाचत होतो. कालच्या भारत- श्रीलंका match ची बातमी बघत होतो. त्या पानावर match चे फोटो नव्हते. त्यामुळे मृण्मयला काही फारशी मजा येत नव्हती. मला काहीतरी करून त्याचे लक्ष दुसरीकडे वळवायचे होते, किंवा त्याला पटवायचे होते कि "It's okay not to have photos once in a while". 


तेव्हढ्यात मेघना तिथे आली. 


मी: अगं आई, match चे photos च नाही आहेत. 
मृण्मय: हो ना...
मी: अरे, आपण match हरलो ना म्हणून फोटो दिले नसतील त्यांनी... पेपरवाल्यानी..
...
...
...

"अरे, पण मग श्रीलंकेचे फोटो द्यायचे ना!!!"

My Bournvita boy quipped :D 

Why this Kolaveri...

रात्रीच्या जेवणाची वेळ. टि.व्हि.वर सोनी मिक्स चालु होते - Best of 90's. I think KKHH चे कुठले तरी गाणे चालू होते. मी सहजच म्हणालो -

"त्या वेळेस मोठे लोक म्हणायचे कि काय हि आज कालची गाणी... आमच्या वेळेस असे नव्हते .. आमच्या वेळची गाणी  म्हणजे .... (चालू.....)"

मेघना मागून म्हणाली "हो न... काय ही आज कालची गाणी... शीला कि जवानी .. चमेली...

मी: अगं एव्हढे पण काही वाईट नाही आहे... खूप छान छान गाणी आज पण येतात... and then I gave couple of examples... माझे सध्याचे favorite - "बिन तेरे, कोई खलीश ही हवाओमे", and then another one from Singham - "बदमाश दिल ये जिद पे अडा" ... 

...

...

आणि अचानक मृण्मय सुरु झाला .. "why this kolaveri kolaveri..." आई हे पण आहे कि नाही छान...

And there was a blast of laughter in the dining room... :D

पक्का पुणेकर

"दादा, तू आमच्याकडे फारसा येत नाहीस" असे पुणेरी "सभ्य" भाषेत कसे सांगतात?
.
.
.
"आई, चल आपण दादाला घर दाखवू यात!!" :D
--मृण्मय

केशरी केसरी

हनुमानाची गोष्ट चालू आहे. 

बाबा - आणि मग हनुमान बेबी आला. त्याच्या आईचे नाव होते "अंजनी".

मृण्मय - आणि बाबाचे नाव होते "केसरी"...

बाबा - बरोबर.. 

मृण्मय - [केसरीच्या चित्रावर बोट ठेवत] बाबा - हा कसा "व्हाईट" आहे ना... म्हणजे "स्किन कलर"चा?

बाबा - [confused] हं.. मग?

मृण्मय - आणि त्याचे नाव बघ - "केसरी".. आपल्या झेंडयात असतो तसा कलर आहे का त्याचा??!!!

:D

सत्या

सोनी मिक्स चॅनेलवर गाणी लागली होती.
गीला गीला पानी..

मंदार: अरे, सत्या ९०' मधला आहे??
मेघना: असे दिसते आहे...
मृण्मय: बाबा तू काय म्हणालास?
मंदार: अरे, ते गाणे ज्या पिक्चरमधले आहे ना..
मृण्मय: कुठल्या पिक्चरमधले आहे?
मंदार: "सत्या"...
मृण्मय: सत्या? मग "अठ्ठया" कुठाय?

:)

लाकूडतोड्याच्या मुलाची गोष्ट

बहुतेक सगळ्यांना लाकूडतोड्याची गोष्ट माहीत आहेच. परंतु, त्याच्या शेवटी तो लाकूडतोड्या त्या सोन्याच्या आणि चांदीच्या कुर्‍हाडींचे करतो काय? देवीने बक्षीस दिल्या आहेत म्हणून तो त्यांची पूजा करत राहतो? कि त्या विकून टाकतो? कल्पना नाही. त्यामुळे मृण्मयसाठी एक नवीन गोष्ट तयार केली (नक्की माहित नाही कि मी ही आधी कोणाकडून ऐकली होती का ते..)

लाकूडतोड्याने त्या दोन्ही कुर्‍हाडींचे काय केले माहित नाही, पण त्याने त्याच्या मुलाला - 'शाम'ला - शाळेत पाठवले. शाम शिकून मोठा झाला आणि पुढे मग "software engineer" झाला.

एकदा असाच तो बाबांना म्हणाला - "बाबा, मी जरा जंगलात जाऊन काम करत बसतो, लॅपटॉपवर. इथे कंटाळा आला आहे".
बाबा - "ठिक आहे पोरा, जपून ये परत"

शाम गेला जंगलात. नदीकिनारी झाडाखाली काम करत बसला. अचानक त्याला काहीतरी हालचाल वाटली म्हणून त्याने मान वळवून बघायचा प्रयत्न केला, पण त्या प्रयत्नात त्याचा लॅपटॉप पडला पाण्यात.

आता लाकूडतोड्याचाच मुलगा तो, त्याला ती देवीची गोष्ट माहित होती. त्याने लगेच देवीची प्रार्थना केली. देवी आली पाण्यातून बाहेर. तिने विचारले - "काय रे? काय झाले? का प्रार्थना करत होतास माझी?"
शाम - "देवीबाप्पा - माझा लॅपटॉप पाण्यात पडला आहे. आता मी काम कसे करू? काय करू?"
देवीने त्याच्याकडे निरखून बघितले आणि म्हणाली - तू शोधलास का?
शाम - नाही :(
देवी - हे बघ, जे लोक स्वत: प्रयत्न करत नाहीत त्यांना मी मदत करत नाही. मी चालले
असे म्हणून देवी अदृश्य झाली.

शामने चटकन् पाण्यात उडी मारली. पण त्याला लॅपटॉप काही मिळाला नाही. त्याने परत देवीची प्रार्थना केली. देवीने बाहेर येऊन बघितले. शाम पाण्याने पूर्ण ओला झालेला होता. मग ती शामला म्हणाली - ठिक आहे, मी मदत करते तुला.

देवीने पाण्यात बुडी मारताना शामची परिक्षा घ्यायचे ठरवले. तिने पाण्यातून एक लॅपटॉप काढला - तो होता "Sony" चा. शामला विचारले - "अरे हा का तुझा लॅपटॉप?"
शाम म्हणाला - "नाही"
देवीने परत पाण्यात बुडी मारली, आणि घेवून आली "Dell" चा लॅपटॉप.
शाम म्हणाला - "हा नाही माझा लॅपटॉप. माझा तर "Acer" चा होता."
देवी खूष!!
तिने पाण्यातून शामचा लॅपटॉप काढुन त्याला दिला आणि विचारले हाच का तुझा लॅपटॉप?
शाम म्हणाला - हो, माझ्या लॅपटॉपसारखाच दिसतो आहे. मी चालू करून बघतो.
चेक करून शाम म्हणाला - हो, माझाच आहे आणि चालू पण होतो आहे. Thank you बाप्पा.

देवी म्हणाली - शाम तू खरे बोललास ना, म्हणून मी तुला हे दोन्ही लॅपटॉप बक्षीस देते!!

शाम खूष!!

शाम घरी आला. त्याने ते दोन लॅपटॉप्स घेऊन स्वत:चे ऑफिस चालू केले!!

मृण्मय - बाबा - मी पण माझे ऑफिस चालू करणार मोठा झालो की!! (इथे मी कृतकृत्य होतो!! :P)

मृण्मय पत्ता सांगतोय..

स्थळ: MTDC, मोहर्ली, ताडोबा
या ट्रिपमधे आम्हाला नाईक म्हणून एक कुटंब भेटले. Nice and very friendly family... मृण्मय आणि त्यांचा मुलगा ध्रुव यांची चांगली मैत्री झाली होती. शेवटच्या दिवशी आम्ही कॉन्टॅक्टस exchange करत होतो, तेव्हा ध्रुवच्या बाबाने मृण्मयला विचारले:

काका: अरे मला तुझा पत्ता सांगतोस का?
मृण्मय: होssss.
(असे म्हणून त्याने टेबलवर पत्ता सांगायला सुरुवात केली. एका टोकापासून दु‌सर्‍या टोकापर्यंत हात फिरवत जोरजोरात चालू होते)
मृण्मय: असे इथून यायचे straight.. बाबा straightच यायचे ना श्रद्धामामीकडून? (For him the starting point is always the day care!! - so small a world for him :))
मी: हो सरळच यायचे.
मृण्मय: (कुठली तरी अगम्य नावे वापरून परत..) बाबा, मग Right घ्यायचा ना?
बाबा: कुठे रे?
मृण्मय: आपल्या घरी यायला?
बाबा: हो, चांदणी चौकातून Right घ्यायचा..
मृण्मय: मग असं वंडर फ्युचुरामधे यायचे.
इथे गाडी पार्क करायची (all the time using his gestures to show where and how).
आणि मग जिना चढून वर यायचे. तिथे लिफ्ट असते.
(in the same flow...)
 ती बंद असेल तर जिना चढून वर यायचे!! (jaws dropped....)
आणि ती चालू असेल तर लिफ्टमधे शिरायचे आणि ५ नंबरचे बटण दाबायचे.. मग आमच्या घरी पोहोचाल!!
काका: अरे बापरे!! ५ मजले चढून यायचे?
मृण्मय: हो लिफ्ट बंद असेल तर..
काका: अरे, खूपच उंच आहे रे.. तुमच्याकडे बादली वगैरे नाही का?
 मृण्मयच्या चेहेर्‍यावर प्रश्नचिन्ह...
काका: बादली खाली सोडायची आणि मी मग त्यात बसेन, मग ती वर ओढायची

[Here comes the punch...]


In completely dismissive tone...
मृण्मय: "आमच्याकडे असले काही नाही...."

मृण्मयचे Logic

काही दिवसांपूर्वी, घरी परत येत असताना, मृण्मयला खूप झोप येत होती. त्याला जागे ठेवण्यासाठी मी काहीतरी करून त्याला गुंतवून ठेवत होतो बोलण्यात. त्यातलाच एक संवाद:
मी: अरे तो लाल दिऊ बघितलास का?
मृण्मय: कुठला?
मी: तो टॉवरवरचा..
मृण्मय: तो कसला दिऊ आहे बाबा?
मी: अरे त्याची ना वेगळीच गंमत आहे...
मृण्मय: सांग ना बाबा..
मी: अरे, आकाशातून विमाने जातात ना, त्यांना दिवसा प्रकाशामुळे टॉवर कुठे आहे ते दिसते. पण रात्री कसे दिसणार? अंधार असतो ना... त्यांना कळावे रात्री कि इथे टॉवर आहे, म्हणून दिऊ लावला आहे तिथे.

हे मग घरी पोहोचल्यावर आईला सांगून झाले. मग काही दिवस याच गोष्टीचे "Repeat Telecast" चालू होते. गेले बरेच दिवस या "लाल दिऊची" चर्चा झाली नव्हती. काल ताडोब्याहून परत येताना, परत मृण्मयला जागे ठेवण्याचे प्रयत्न चालू होते. And this time it was Meghana keeping him awake (and herself too). तोच लाल दिऊचा संवाद असा उलगडला!!

बाबा: अरे मृण्मय, तो लाल दिऊ दिसतो आहे का? त्याची गोष्ट सांग ना आईला...
आई: काय गोष्ट आहे रे ती?
मृण्मय: अगं आई, विमानाला दिसले पाहिजे ना, म्हणून तो दिऊ आहे.
आई: पण विमान इथे थोडेच उतरणार आहे?
मृण्मय: अगं आई.. विमानाला आकाशात दिसले पाहीजे ना, नाहीतर त्यांची धडक होईल ना?
आई: ....
बाबा: ...
मृण्मय: अंधारात विमानाला दिसले नाही दुसरे विमान, तर धडक होईल ना त्यांची, म्हणून तो दिऊ लावला आहे!!

तीन कर्वे!!

"बाबा, हा कुठला रस्ता आहे?"
"हा ना, कर्वे रस्ता आहे.."
"आहाSSS बाबा तीन कर्वे..."
(मी आश्चर्यचकीत...)
"म्हणजे रे?"
"अरे.. तीन कर्वे आहेत ना..."
"कुठले कुठले रे?"
"अरे, कर्वे रोड, कर्वे पुतळा..."

 "आणि..."
"आणि तुझ्या गोष्टीतले ते कर्वे..उसाचे...."

कूट प्रश्न

संध्याकाळी घरी येताना, मृण्मयची नेहेमीप्रमाणे बडबड चालू होती. अचानक त्याने "त्वमेव माता" म्हणायला सुरुवात केली. मग मी पण त्याच्याबरोबर म्हणायला लागलो...
मंदार - "... श्रीधरम् माधवम् गोपिकावल्लभम् जानकीनायकम्... "
मृण्मय - जानकी म्हणजे कोण? (He knows the answer, but with his typical expressions of sudden realization, he keeps on asking such questions.. )
मंदार - तू सांग..
मृण्मय - सीता...
मंदार - आणि मग जानकीनायक म्हणजे कोण?
मृण्मय - कोण?
मंदार - राम.. जानकीनायक म्हणजे जानकीचा नवरा .. म्हणजे राम
मृण्मय - मग लक्ष्मणाचा नवरा कोण?
मंदार - (puzzled) अरे लक्ष्मण नवरा होता.
मृण्मय - कोणाचा?
मंदार - ऊर्मिलेचा...
मृण्मय - मग लक्ष्मण रामाबरोबर का रहात होता? उर्मिलेबरोबर का नाही?
[me stumped... still trying to answer]
मंदार - अरे, राम भाऊ होता ना त्याचा, म्हणून तो त्याच्याबरोबर रहात होता.
मृण्मय - मग ऊर्मिला का नव्हती त्याच्याबरोबर?
[मी non-plus]
मंदार -अरे, ते मला नाही माहीत रे...
मृण्मय - का?
मंदार - ते वाल्मिकी ऋषींना विचारायला लागेल..
मृण्मय - का?
मंदार - अरे, रामाची गोष्ट त्यांनी लिहिली ना.. म्हणून...
मृण्मय - मग विचार ना त्यांना..
मंदार - मला त्यांचा पत्ता नाही माहिती रे..
मृण्मय - मग फोन कर ना ...
मंदार - अरे, मला फोन नंबर पण नाही माहिती रेSSSSS
मृण्मय - अरे, मग ज्यांच्याकडे आहे त्यांना विचार ना!!!
[I am forced to change the subject now]
काही काही वेळा खरंच प्रश्न पडतो - ही नवीन पिढी जरा जास्तच स्मार्ट आहे, कि आपणही होतो? :) मृण्मयला पडणारे एकएक प्रश्न बघून, हा अजून थोडा मोठा झाल्यावर काय काय प्रश्न विचारेल याची चिंता पडली आहे आम्हाला आता...

World is so simple for him..

शनिवार दुपार. मृण्मय, मेघना आणि मी बाहेर निघालो होतो. वाटेत भारत गॅसचे दुकान लागले.
मेघना - अरे, गॅस नोंदवायचा आहे का?
मंदार - नाही. अजून वेळ आहे.
मृण्मय - आई, तू बाबाला काय म्हणालीस?
मेघना - अरे, आपला घरचा गॅस संपत आला आहे का असे विचारत होते.
मृण्मय - मग बाबा काय म्हणाला?
मेघना - बाबा म्हणाला, "आहे अजून"
मंदार - It would have been good if there could have been a pressure guage attached to the cylinder itself. It would have been so easy to know when it would need refill...
मृण्मय - आई, बाबा काय म्हणाला?
मेघना - अरे, आपल्याला कळायला पाहीजे ना कि गॅस आहे का संपला आहे, त्यासाठी काही करता येईल का.. असा विचार करत होता.
मृण्मय - मग काय केला विचार?
मेघना - अरे, cylinderला मीटर लावता येईल का?
मृण्मय - म्हणजे काय?
मेघना - अरे, तुला पेट्रोल संपत आलेले कसे कळते... तसेच..
मृण्मय - मग सोप्प आहे. cylinderवर letters लिहायची A, B, C, D आणि नंबर्स.. म्हणजे आपल्याला कळेल संपत आला की!!

World is so simple for him ...

चोर आणि उंदीर

मृण्मय: आई, पोलीसमामा काय करतात गं? [अनेक वेळा विचारला गेलेला हा अजून एक प्रश्न]

मेघना: अरे ते ट्रॅफिकला मदत करतात... [context was a road bolck..]

मृण्मय: आणि ते चोराला पकडतात...

मेघना: हो, बरोबर आहे...

मृण्मय: आणि मग चोराला ते जाळ्यात बंद करतात...

मेघना: जाळ्यात नाही रे, जेलमधे..

मृण्मय: अगं नाही गं... जाळ्यात...

मेघना: अरे जेलमधे रे...

मृण्मय: अगं नाही गं.. जाळ्यात... सिंहमहाराज कसे अडकले होते? तसे.. [Ref: सिंह आणि उंदराची गोष्ट] [Expressions: typical, eyebrows up, one finger pointing upwards..]

मंदार: अरे पण मग सिंहाला कसे उंदराने सोडवले होते जाळ्यातून तसेच तो (उंदीर) चोराला पण सोडवेल ना...
[बाबाला हौस ना लोकांना फिरवायची...]

मृण्मय: अरे नाही रे...

मंदार: का रे? सिंहाला नाही का सोडवले त्याने?

मृण्मय: (confused now .. didn't know what to answer.. but struggling to answer me back)...

मंदार: सिंहाचे जाळे जसे तोडले, तसेच तो चोराचे पण सोडवेल ना...

मृण्मय: अरे नाही रे ssss... मग तो चोर उंदरालाच पळवेल ना... म्हणून उंदीर जाळे नाही तोडणार!!

[मंदार आणि मेघना enlightened!!!]

Broken Record aka Persistence

मृण्मय: बाबा, CD लाव ना...
बाबा: थांब, पिक्चर संपल्यावर लावतो...

झाले असे होते, मी आणि मेघना "No one killed Jessica" बघत होतो आणि अचानक चिरंजीवांनी मागणी केली. आम्हाला तो पिक्चर बर्‍याच दिवसांपासून बघायचा होता, त्यामुळे पिल्लूची मागणी सहजासहजी मान्य होणे शक्यच नव्हते. त्यामुळे त्याला dissuade करण्याचे माझे प्रयत्न चालू झाले. त्याला जेवायला दिले. आणि त्याचे होत आले असताना आम्ही पण घेतले. त्याचे जेवण होताक्षणी परत मागणी झाली.

मृण्मय: बाबा, CD लाव ना...
बाबा: थांब, पिक्चर संपल्यावर लावतो...
मृण्मय: नाही, आत्ता लाव...
बाबा: अरे थांब ना जरा, पिक्चर संपल्यावर लावतो...

मग काहीतरी विषय बदलला. परत २-५ मिनिटांनी..
मृण्मय: बाबाsss, CD लाव ना...ssss
बाबा: थांब, पिक्चर संपल्यावर लावतो...

असे करत आमचे जेवण झाले. परत रेकॉर्ड सुरु :)
मृण्मय: CD लाव नाssss...
बाबा: अरे, थोडाच वेळ राहिला आहे आता पिक्चरचा.. लावू लगेच संपल्यावर...
मृण्मय: नाही, आत्ता..

परत एक विषयांतर... अरे तो दादा आहे ना पिक्चरमधला, तो खोटं बोलला, म्हणून त्याला शिक्षा होणार आहे. This was good enough to keep Mrunmay engaged for another 10 mins or so, until the commercial break.

बाबा: (काहीतरी बोलून मृण्मयला distracted ठेवायचे म्हणून) काय बोअर लोक आहेत ना? जाहिराती लावल्या नसत्या तर पिक्चर लवकर नसता का संपला? हो कि नाही रे मृण्मय?
मृण्मय: बाबा, CD लाव ना......... (असे म्हणत CD च्या रॅककडे पळत जातो)
बाबा: अरे, आता थोडाच राहिला आहे...
मृण्मय: (परत माझ्याकडे येत..) अरे बाबाsss, अॅड बोअर आहेत ना, मग आपण माझी CD लावू ना आत्ता...
बाबा: !!!!

Finally the movie ended in another 15 mins or so. मृण्मय तोपर्यंत जागला आणि मग CD पाहत झोपला :)

I had heard about the broken record technique only in the negotiation skills training, but never really used it myself. Mrunmay helped me with understanding and practice too :)

बालप्रश्न (??)

मृण्मयच्या शाळेतून चिट्ठी आली कि शुक्रवारी शाळेत बाहुला-बाहुलीचे लग्न आहे, त्यामुळे सर्वांनी बाहुला किंवा बाहुली घेऊन यावे. आज सुट्टी असल्यामुळे मी मृण्मयबरोबर जाऊन त्याच्या आवडीने बाहुला/ली आणायचा प्लॅन केला. सकाळपासून २-३ वेळा तरी माझे आणि मृण्मयचे बोलणे झाले कि जाऊ यात म्हणून. शेवटी संध्याकाळी आम्ही बाहेर निघालो. मी तयार होत असताना मृण्मयचा सणसणीत प्रश्न आला...

"अरे बाबा, पण बाहुला-बाहुलीची engagement झाली आहे का?"
मी -"..."
मृण्मय - "अरेSSSS.. त्यांचे लग्न आहे नाSSS, मग त्यांची engagement झालीये का?"

मी फक्त एव्हढेच म्हणू शकलो कि उद्या तू ते टीचरनाच विचार!!
मराठी powered by Lipikaar.com

डोकेबाज मृण्मय!!

स्थळ: तेजस फिटनेस पॉइंट
वेळ/काळ: आठवत नाही :(

माईआत्या: चल, जिममधे जाऊ
[मृण्मय बरोबर जातो]

मृण्मय: हे काय आहे?
माईआत्या: अरे हे पायाचा व्यायाम करायचे मशीन आहे...

मृण्मय: आणि हे?
माईआत्या: ते पोटाचे आहे...

[असे सगळे करत मृण्मय जिमच्या शेवटी पोहोचतो. चेहेर्‍यावर प्रश्नचिन्ह..]

मृण्मय: आणि मग डोक्याचे मशीन कुठे आहे?

[आख्खे जिम ROTFL :D :D]

काही संवाद - मृण्मयबरोबरचे

scene १. आम्ही SSPMS college समोरून चाललो होतो. त्या ग्राउंडवर एक मोठे विमान ठेवले आहे. मेघना ते दाखवत होती:
मेघना - ते बघ विमान!!
मृण्मय - ते college आहे..
(आम्ही दोघेही zap..)
मेघना - अरे, तुला कसे माहीत?
मृण्मय - माऊने सांगितले..
मेघना - कधी रे?
मृण्मय - अगं... तेव्हा गं.. आपण हॉटेलला चाललो होतो ना, तेव्हा .. (all actions and expressions getting dismissive - एव्हढे पण कसे तुमच्या लक्षात राहत नाही types)
(आम्ही दोघेही आठवायचा प्रयत्न करतो .. निष्फळ..)
मेघना - कुठले हॉटेल रे?
मृण्मय - "O" हॉटेsssssल... (as if आम्ही रोजच "O" हॉटेलला जातो.. :) )
[आम्ही २५ डिसेंबरला तिथे गेलो होतो - almost २ महिने झाले त्याला... we haven't been to that area after that and he still remembered...]

scene २. Restaurant मधे बसलो आहोत. दोन गायक गाणी म्हणत आहेत (English).
मृण्मय - बाबा, ते काय म्हणत आहेत?
बाबा - अरे ते गाणे म्हणत आहेत.
मृण्मय - ते कुठले गाणे म्हणतायत?
बाबा - [कुठलेतरी सांगतो]
मृण्मय - ते "Twinkle Twinkle" का नाही म्हणत?
बाबा - तू सांग त्यांना जाऊन...
[लगेच खुर्चीवरून उतरायला लागला..]
बाबा - अरे, त्यांचे गाणे संपले कि मग जा...
[मृण्मय दुसरे काहीतरी करत बसतो. आणि गाणे संपल्यावर लक्षात ठेऊन आपआपला उतरून त्या सिंगर्सकडे जातो]
मृण्मय - "Twinkle Twinkle" म्हणा ना... [and comes back to the table]
[मृण्मयचे पहिले request-a-song :) ]
...
थोड्या वेळाने दुसरे गाणे सुरु होते.
मृण्मय - बाबा ते "Twinkle Twinkle" का नाही म्हणत?
बाबा - असंच..
मृण्मय - का?
बाबा - अरे, त्यांना येत नसेल कदाचित!!!
मृण्मय - मग मी त्यांना म्हणून दाखवू???
[बाबा/आई दोघेही speechless....:)]

मृण्मयचे पहिले स्नेहसंमेलन

दिवाळीच्या सुट्टीनंतर शाळा सुरु झाली आणि शाळेने पत्र पाठवले की RC-1 चे स्नेहसंमेलन होणार आहे जानेवारीमधे आणि त्याची सविस्तर माहिती नंतर पाठविण्यात येईल. आम्ही जरा विचारात पडलो एव्हढ्याश्या मुलांकडून कशी काय तयारी करून घेणार? आणि ही मुले करणार का? परंतु एक बरे होते सर्व तयारी शाळाच करून घेणार होती.

काही दिवसांनी मृण्मयच्या मित्रांच्या बाबांकडून काही-काही तुकडे कळायला लागले. २ गाणी आहेत, डान्स आहे, पण टीचरने सगळे "secret" ठेवायला सांगितले आहे. आनंदी गाणे म्हणायला सुरुवात करते आणि अचानक थांबून म्हणते "secret" आहे... काव्या, साहिल आणि मृण्मय घरी काहीच सांगत नव्हते. हळू हळू आम्हाला गाण्यांचे बोल कळायला लागले आणि एक दिवस मृण्मयने पूर्ण गाणे म्हणून दाखवले - "Found a Peanut" तेसुद्धा हावभावांसकट, इतके गोड केले त्याने आणि आमचा इंटरेस्ट वाढायला लागला. नंतर कळले अजून एक गाणे आहे - "Miss Molly Had a Dolly" परंतु पठ्ठ्या अजून जास्त काहीच बोलत नव्हता.

ख्रिसमसच्या सुट्टयांनंतर अजून एक गाणे कळले - "जंगल झाडीत वाघोबा लपले". आता जरा आम्हाला मजा यायला लागली होती आणि आम्ही संमेलनाची ऊत्सुकतेने वाट बघायला लागलो. संमेलन यशवंतराव चव्हाण नाट्यगृहात होणार होते आणि तिथेच रंगीत तालीम पण करून घेतली शाळेने. आम्हाला उत्साह चढला होता, पण मृण्मय मात्र neutral होता. आम्हाला जरा काळजी वाटायला लागली होती कि हा ऐन वेळेस जायचे नाही म्हणतो कि काय!!

संमेलन बुधवारी होते (१९-जानेवारी) आणि संमेलनाचा ड्रेस सोमवारी देणार होते. आम्ही जरा शनिवारपासूनच वातावरण निर्मिती करायला सुरुवात केली. दादा आजोबा पण येणार आहेत, मोठ्ठे स्टेज असेल, मजा असते तिथे वगैरे वगैरे.. रविवार तसाच गेला. काळजीत अजून भर म्हणजे एकतर बुधवारी सकाळी लवकर पोचायचे होते नाट्यगृहावर आणि प्रत्यक्ष कार्यक्रमाच्या आधी ४ दिवस सुट्टी (शनिवार, रविवार आणि इतर मुलांच्या संमेलनासाठी म्हणून सोमवार व मंगळवार). परंतु मृण्मय आता थोडा थोडा उत्साह दाखवायला लागलेला होता, त्यामुळे जरा आम्हालाही हुरुप आला होता. अजूनही आम्हाला नक्की काय काय आहे ह्याचा पत्ता नव्हता. शेवटचे वृत्त हाती आले तेव्हा बातमी अशी होती - मी २ गाण्यात आहे (मिस डॉली आणि फाउंड अ पीनट) आणि बाकिच्यांची बाकिची गाणी आहेत. nothing more... आम्ही प्रयत्न सोडून दिलेला होता आणि शेवटी एकदाचा बुधवार उजाडला...

विविध प्रकारची आमिषे दाखवत आम्ही संमेलनस्थळी वेळेवर (भल्या पहाटे ८:१५ वा.!!) पोहोचलो. शाळेने दिलेल्या कार्यक्रमपत्रिकेप्रमाणे RC-1 चा कार्यक्रम पहिल्या १५-२० मिनिटांमधेच होणार होता. त्यानंतर, सर्व मुलांना पालकांकडे देण्यात येणार होते. बरीच गर्दी असूनही आम्हाला बऱ्यापैकी पुढच्या सीटस् मिळाल्या. सुदैवाने कार्यक्रम वेळेवर सुरु झाला. सुरुवातीच्या सरस्वतीवंदनानंतर लगेचच RC-1 चा प्रोग्राम सुरु झाला. स्टेजवर "peanuts" ची मॉडेलस् ठेवली होती आणि ४ मुले त्यांच्यामागे उभी होती. Poem सुरु झाली आणि मुलांनी अभिनय करायला सुरुवात केली. चेहेऱ्यावरील भाव फारसे दिसत नव्हते, पण हातवारे आणि हालचाली छान होत होत्या. आम्हाला हे कळत नव्हते कि आम्ही मृण्मयला शोधू कि पोरांचा अभिनय बघू :) शेवटी एव्हढे नक्की झाले की मृण्मय या गाण्यात नव्हता.

त्यानंतर सुरु झाले "Miss Molly Had a Dolly..." तरी पण मृण्मयचा पत्ता नव्हता.. आणि अचानक विंगेतून ४ मुलांची एन्ट्री झाली - डोक्यावर काळी हॅट, गळ्यात स्टेथोस्कोप आणि हातात बॅग.. बॅकग्राउंडला गाणे चालू होते - "The Doctor came with his bag and hat".. आणि त्या चार मुलांमधे मृण्मय पण होता.. टोपी जरा मोठी होत होती पण ओळखू आला :)

गाणे पुढे सरकत होते, आणि अचानक मृण्मयच्या लक्षात आले कि त्याने बॅग चुकीच्या जागी ठेवली आहे. सगळे गाणे सोडून त्याने आधी ती बॅग नीट जागी ठेवली आणि मग तेव्हढ्यात डॉक्टरांची बिल द्यायची वेळ झाली. चारही डॉक्टर्स खिशात हात घालून बिल शोधायला लागले - चुकीच्या खिशात :) शेवटी एका टीचरनी त्यांना मदत करून बिल काढून दिले खिशातून :)

गाणे संपले आणि सर्व मुले विंगेत पळाली आणि नवीन गाणे सुरु झाले - "जंगल झाडीत वाघोबा लपले..." काही वाघोबा आणि काही म्हातार्‍या :) गाणे छान झाले. आणि मग टीचरने उरलेल्या सर्व मुला-मुलींना एकत्र आणून काही poems म्हणायला सुरुवात केली आणि काहीजणांनी स्वत:च म्हणायला सुरुवात केली. बर्‍याच तालासुरात म्हटले, जिथे चुकत होते तिथे टीचर्स prompt करून मदत करत होत्या. एकंदरीत मजा आली.

आणि then it was Music Time!! सगळी मुले-मुली स्टेजवर येऊन मस्त नाचायला लागली. आमच्या चिरंजिवांनी स्टेजच्या डाव्या बाजूने एन्ट्री मारली, आणि रमत गमत उजव्या बाजूला येऊन उभा राहीला आणि नाचायला सुरुवात केली. अचानक स्वारी शांत झाली आणि काहीतरी शोधायला लागला, बहुतेक त्याला आठवले असावे की इथेच समोर कुठेतरी आपले आई-बाबा असायला पाहीजेत. परंतु प्रेक्षागृहात अंधार असल्यामुळे त्याला काहीच दिसत नसणार. तेव्हढ्यात कुठल्यातरी टीचरने त्याला खूण केली आणि पोरगं परत नाचायला लागले :)

२-४ मिनिटे झाल्यावर सगळ्यांना स्टेजवरुन खाली उतरवून पालकांकडे परत दिले. आम्ही उरलेला Sr. KG चा कार्यक्रम बघायला सुरुवात केली. काय छान करत होते सगळेजण!! २-३ नाटके आणि २-३ नाच - सर्वच सुंदर झाले!!

इतकी छोटी मुले पण इतक्या धिटाईने स्टेजवर इतके छान काम करू शकतात हे प्रत्यक्षच बघितले पाहीजे... :)